پیلبَچّه میخوری ای پارهخوار؟
هم بَرآرَد خَصْمِ پیل از تودَمار
بویْ رُسوا کرد مَکرْاَنْدیش را
پیل داند بویِ طِفلِ خویش را
آن کِه یابد بویِ حَق را از یَمَن
چون نَیابَد بویِ باطِل را زِ من؟
هم بِیابَد، لیک پوشاند زِ ما
بویِ نیک و بَد بَرآیَد بر سَما
تو هَمی خُسبیّ و بویِ آن حَرام
میزَنَد بر آسْمانِ سَبزفام
هَمرَهِ اَنفاسِ زشتَت میشود
تا به بوگیرانِ گَردون میرَوَد
بویِ کِبْر و بویِ حِرص و بویِ آز
در سُخَن گفتن بِیایَد چون پیاز
منبع :
مثنوی مولانا – دفتر سوّم – بخش ۴ – بازگشتن به حِکایَت پیل
یکشنبه ۱۴۰۱/۱۱/۰۹ | 11:1
786