حدیثی را که باید با طلا نوشت
در ماه مبارک رمضان که آدم «ضیف الله» است ، مهمان خدا است و عزیزترین ماه سال است ،درباره «روزه» که جزء عزیزترین کارها است آن جا در روایات «روزه» آمده است که «أَنْفَاسُكُمْ فِیهِ تَسْبِیحٌ وَ نَوْمُكُمْ فِیهِ عِبَادَةٌ» ؛ نَفَسی که می کشید عبادت است ، تسبیح است مثل اینکه دارید می گویید ؛ «سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ»، «أَنْفَاسُكُمْ فِیهِ تَسْبِیحٌ وَ نَوْمُكُمْ فِیهِ عِبَادَةٌ» ؛ چون مهمان خدا هستید و در مهمان خانه ی ذات اقدس الهی هستید.
در جریان سیدالشهداء سلام الله علیه این را آورد در حدّ ضیافت خدا ، در حدّ مهمانی خدا فرمود :
«نَفَسُ الْمَهْمُومِ لِظُلْمِنَا تَسْبِیح ، وَ هَمُّهُ لَنَا عِبَادَة » ؛ نَفَس شخص اندوهگين به خاطر ظلمی كه بر ما رفته، به منزلۀ تسبيح است و اندوه او به خاطر ما عبادت است.» ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع یجِبُ أَنْ یكْتَبَ هَذَا الْحَدِیثُ بِالذَّهَب ؛ سپس در ادامه حدیث خود حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند لازم است این حدیث را با طلا بنویسید . » اگر در عزای پسر پیغمبر آهی بکشیم، یک آه ! فرمود : «نَفَسُ الْمَهْمُومِ لِظُلْمِنَا» این مثل «سبحان الله» است ، حیف است که ما این را کم بگیریم! این مجلس عزا را بُرده در سطح ضیافت خدا !
منبع :
درس خارج فقه نکاح / آیه الله جوادی آملی / جلسه 486 / 1398/09/20
786