امام حسین علیه السلام آگاهانه شهادت را برگزید تا حقانیتش بر ملا شود ؛
جناب سيد الشهداء عليه السلام به برادرش فرمود :
كه اگر من به لانه حيوانات پناه ببرم ، بنى اميه بر من دست پيدا مى كنند .
مى داند كه او را مى كشند و جناب اميرالمؤ منين عليه السلام مى دانست او را شهيد مى كنند ؛
حالا كه مى داند خوب چرا توى خانه ؟
چرا توى دهليز؟
چرا توى يك بيابانى بى اطلاع ؟
خوب ، حالا كه مرا مى كشند ، طورى كشته و شهيد شوم كه خون من هدر نرود ،
مظلوميت من بر ملا بشود ،
آنها كه بالاخره على عليه السلام را مى كشتند ، لذا مى رود به مسجد .
اگر مسجد هم نمى رفت آن شب او را مى كشتند ، به يك وجه ديگر ؛ چه بهتر كه حقانيتشان را بر مردم معلوم كنند ،
در مسجد - مسجدی که مأمن مردم است - و در سر نماز كه قساوت و شقاوت را خوب برساند .
امام علیه السلام اين را اختيار كرده ، اين مسير را برگزيده است ، نبايد گفت : چرا على اميرالمؤمنين عليه السلام تن به تهلكه داده ؟ چرا؟
قرآن كه مى فرمايد: « وَلَا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ » بقره / 195 ؛ خود را به دست خود، به هلاکت نیفکنید! »
ايشان بالاتر از اين حرفها است .
امام اختيار مى كند آن طريق شهادت را كه حقانيتش پياده بشود و بر ملا بشود.
منبع :
فضایل و سیره چهارده معصوم علیهم السلام در آثار استاد علامه حسنزاده آملی / عباس عزیزی / نکته شماره 558
786