فتنه انگیزی معاویه در کوفه و بصره
پس از شهادت امیرالمؤمنین (علیه السلام) مردم کوفه به سوی امام مجتبی (علیه السلام) روی آوردند و آن حضرت را بهعنوان خلیفۀ جدید به رسمیت شناختند و با ایشان بیعت کردند.
امام مجتبی (علیه السلام) پس از رسیدن به خلافت، درپی آن بود که اوضاع ناآرامی را که بهخاطر جنایات معاویه در قلمروِ امیرالمؤمنین (علیه السلام) پدید آمده بود مدیریت کند. بدین منظور، برای برخی از مناطق که مدیر و فرمانروا نداشتند، مسئولانی را تعیین و به منطقۀ مأموریت اعزام فرمود و حقوق نظامیان را صددرصد افزود. آن حضرت میخواست سیاست پدر بزرگوارش را برای ادارۀ جامعه و مقابله با سرکشی معاویه ادامه دهد.
وقتی خبر به معاویه رسید که امام مجتبی (علیه السلام) با اقبال مردم به خلافت رسیده، بهشدت به هراس افتاد.
او در خلافت امیرالمؤمنین (علیه السلام) انواع حیلهها و جوسازیها را به کار گرفته بود تا جایگاه امام علی (علیه السلام) را متزلزل کند و خود را به خلافت نزدیکتر سازد، اما اکنون از این هراس داشت که سبط اکبر رسول خدا (ص) که آن حضرت سفارشهای بسیاری دربارۀ او بیان فرموده بود، با محبوبیتی که در میان مردم داشت، خلافت را با قدرت آغاز کند و معاویه را از رسیدن به اهدافش بازدارد. معاویه برای فرار از چنین امری، بیدرنگ دست به اقداماتی زد تا خلافت امام حسن (علیه السلام) را متزلزل کند
او ابتدا جاسوسی از قبیلۀ حمیر به کوفه اعزام کرد تا با ایجاد فتنه و آشوب، اوضاع کوفه را به هم بریزد. جاسوس دیگری را نیز مأمور فتنهانگیزی در بصره (دومین شهر مهم قلمروِ خلافت امام (علیه السلام) کرد که آن شهر هم با حمایت عثمانیها دچار آشوب شود و امام (علیه السلام) نتواند بر اوضاع حکومت مسلط گردد و درنتیجه، نارضایتیهای عمومی افزایش یابد.
امام حسن (علیه السلام) این توطئه را کشف کرد و جاسوسِ کوفه را که تحت پوشش قصاب وارد شهر شده بود، شناسایی، دستگیر و اعدام نمود و به عبداللهبنعباس فرمانروای بصره هم نامهای نوشت و به او خبر داد که فتنهای در آستانۀ وقوع است و باید جاسوس را شناسایی و دستگیر کند و جلوی این فتنهانگیزی را بگیرد. عبداللهبنعباس نیز چنین کرد و معاویه در این فتنهانگیزی ناکام ماند.
منبع :
استاد محمدحسین رجبیدوانی ، دکتری تاریخ بین الملل
https://imanoor.com/blog/imam-hasan/
786